Motocykl poleca:

Historia motocykli: ASCOT PULLIN 500

Poleć ten artykuł:

W 1928 r. w czasach debiutu niekonwencjonalnej „500” Ascot Pullin, Brytyjczycy mogli czuć się panami świata. Jednak już kilka lat później kłopoty zapukały do bram ich imperium. Kiedy mechaniczny bohater naszej opowieści padał pod ciosami światowego kryzysu gospodarczego z lat 30., w zamorskich koloniach duchowy przywódca Hindusów Mahatma Gandhi rozpoczął protestacyjny marsz solny.

Maszyny wyprzedzające swą epokę na ogół nie mają długiego życia, pozostają jednak świadectwem entuzjazmu i geniuszu ich konstruktorów. Najlepsze efekty, czyli najbardziej wizjonerskie konstrukcje powstają wtedy, gdy w parze z technicznymi uzdolnieniami idzie bogata praktyka jeździecka. Tak właśnie było w przypadku Cyrila Pullina, projektanta pojazdu widocznego na ilustracji.

Zanim Anglik dał się poznać jako twórca nieszablonowych rozwiązań, zdążył ujawnić swe talenty jeździeckie. Zwieńczeniem jego wyścigowej kariery było zwycięstwo w Senior TT w 1914 r. W latach 1920-25 spod jego ręki wychodziły motocykle Pullin Groom. Spośród setek innych maszyn wyróżniały je nietypowe podwozie oraz silnik z leżącym cylindrem. Niska rama wykonana z wytłoczek stalowych stanowiła jednocześnie formę karoserii, kryjącej wewnątrz silnik i elementy przeniesienia napędu. Tylne koło było zawieszone na wahaczu, co w owych czasach traktowano jako techniczną ekstrawagancję. Początkowo te nietypowe maszyny nap ędzał dwusuw o pojemności 216 cm3, później silnik współpracujący z dwubiegową skrzynią powiększono do 350 cm3.

Następnym dziełem ambitnego konstruktora był bohater tego odcinka historii motocykli – pięćsetka Ascot Pullin. Publiczny debiut maszyny produkowanej w zakładach Ascot Motor Co. nastąpił podczas londyńskiej wystawy w listopadzie 1928 r. Ten luksusowy motocykl należał w owym czasie do najnowocześniejszych konstrukcji. Rama, jak to było w zwyczaju u Cyrila Pullina, została wykonana ze stalowych wytłoczek i stanowiła jednocześnie karoserię pojazdu, kryjąc silnik, skrzynię biegów i łańcuch napędowy. Dzięki temu smar i olej nie miały dostępu do ubrania kierowcy, a trzeba pamiętać o tym, że ówczesne silniki nie były tak szczelne, jak obecnie. Tłoczona rama mieściła również zbiornik paliwa i oleju. Widelec trapezowy także został wykonany ze stalowych wytłoczek, podobnie jak kierownica, w którą zgrabnie wkomponowano bogaty zestaw przyrządów. Jako wyposażenie dodatkowe można było jeszcze dokupić osłony nóg oraz szybę z wycieraczką. Jednocylindrowy silnik OHV o pojemności 496 cm3 miał leżący cylinder, a trzystopniowa skrzynia biegów była od góry przykręcona do skrzyni korbowej silnika. Przełożenie wstępne z wału korbowego na sprzęgło realizowała przekładnia zębata. Suche sprzęgło miało 19 metalowych tarcz. Motocykl został wyposażony w opracowane przez Pullina hydrauliczne hamulce. Komfortowy pojazd ważył 150 kg, i przy mocy 17 KM mógł osiągnąć prędkość 113 km/h. W 1930 r. gruntownie zmodernizowano silnik, ale firma Ascot Motor, jak wiele innych w dobie światowego kryzysu gospodarczego, będącego następstwem krachu na nowojorskiej giełdzie, wpadła w tarapaty finansowe i jeszcze w tym samym roku upadła.



W owym czasie nie tylko problemy gospodarki spędzały sen z powiek rządu brytyjskiego. Egipt, Indie i inne kraje należące do wielkiego imperium obejmującego swym obszarem 1/4 powierzchni globu, ogarniały ciągłe niepokoje społeczne połączone z walką o zrzucenie brytyjskiej władzy. W Indiach, nazywanych perłą korony brytyjskiej, na czele Kongresu Narodowego stał charyzmatyczny przywódca duchowy Mohandas Karamchand Gandhi. Dążył on do politycznego i gospodarczego usamodzielnienia kraju oraz do wprowadzenia umiarkowanych reform społecznych, w tym do zniesienia dyskryminacji kastowej, do równouprawnienia kobiet i wprowadzenia tolerancji religijnej. Dla angielskich kolonizatorów był on szczególnie trudnym przeciwnikiem, gdyż opierał swą działalność na zasadach moralnych. Podstaw ę jego programu etycznego stanowiły trzy główne zasady: ahinsa (niewyrządzanie zła, powszechna życzliwość), satja (życie w prawdzie) oraz brahmaczarja (asceza pojęta jako dążenie do maksymalnego opanowania ciała przez ducha). Wychodząc z założeń swego programu etycznego opracował swoiste zasady walki narodowowyzwoleńczej. Najważniejszą z nich była satjagraha – walka bez stosowania gwałtu – przede wszystkim unikanie przelewu krwi, walka bez żywienia nienawiści wobec przeciwnika, a wyrażająca się w „zaprzestaniu współpracy”, nieposłuszeństwie wobec praw i nakazów uznanych za niesłuszne. Działalność zwolenników Gandhiego bynajmniej nie polegała na biernym oporze, lecz wymagała postawy czynnej, przeciwstawienia się złu i łamaniu niesprawiedliwych praw i nakazów. Jednym z takich protestów był tzw. marsz solny przeciwko podwojeniu przez Brytyjczyków podatku za sól.

Choć w walce politycznej Gandhi tylko częściowo osiągnął zamierzone cele i nieraz musiał iść na kompromis, program etyczny i jego nieustępliwa realizacja spowodowały, że hinduski przywódca stał się autorytetem moralnym nie tylko we własnym kraju, ale i na całym świecie. W dowód uznania Hindusi nadali mu przydomek Mahatma – wielki duchem. Za swą działalność wielokrotnie trafiał do więzienia, ale władze brytyjskie musiały się liczyć z ogromnym wpływem jego myśli. W wyniku londyńskiej „konferencji okrągłego stołu” w 1931 r., na której Gandhi był jednym z przedstawicieli strony indyjskiej, w 1935 r. przyznano Indiom częściową autonomię. Dzięki dalszej konsekwentnej działalności Mahatma Gandhi doprowadził w końcu do pełnej niepodległości swojego kraju w 1947 r. Postać wielkiego myśliciela, duchowego przywódcy Hindusów może być dla nas przykładem w dzisiejszym skomercjalizowanym świecie.


Tagi:

Oceń artykuł:

--

Motocykl OnlinePorady dla motocyklistów

Porady dla motocyklistów Porady dla motocyklistów Porady dla motocyklistów Porady dla motocyklistów
ZOBACZ RÓWNIEŻ Zamknij