Polityka prywatności - poznaj szczegóły » [ X ]
PODZIEL SIĘ


OCEŃ
2.3

Spawanie plastików: Zostań bohaterem

Gleba na mokrej drodze. Niby nic się nie stało, ale pęknięcia na owiewce wyglądają tak sobie. Nie musisz od razu topić kasy w nowym elemencie – zostań bohaterem w swoim garażu i zrób to sam. 

Nawet jeśli efekty gleby są niepozorne, wibracje silnika czy pęd powietrza mogą powiększyć pękniecie. Dlatego łataj, póki jest niewielkie. Nie czujesz się na siłach? Poszukaj pomocy serwisu. Jeśli element jest bardzo popękany, jego naprawa może potrwać nawet kilka godzin. No i musisz przygotować się na wydatek – we Wrocławiu od 40 zł w górę. Tak czy siak, zapłacisz mniej niż za oryginalne części.

Zanim weźmiesz się do roboty, skompletuj narzędzia. Do szlifowania oraz fazowania rys najlepsza jest mała szlifierka, nazywana dremelem. Ułatwi dostanie się do ciasnych narożników i zagłębień. W celu zmatowienia niewielkich powierzchni użyj oscylacyjnej szlifierki taśmowej lub po prostu papieru ściernego. Czasem dobrze jest na końcu rysy zrobić wiertarka otwór o średnicy 5 mm, żeby zapobiec jej powiększaniu się.

Namierz plastik
Następnie zajmij się rozpoznaniem przeciwnika. Tworzywa dzielą się pod względem właściwości fizykochemicznych na dwie grupy: 1. duroplasty, do których należą m.in. kevlar i karbon (nie da się ich spawać, ale możesz użyć kompletu naprawczego na bazie żywicy poliestrowej oraz maty z włókna szklanego; wersja low budget: przejdź się do Castoramy czy Juli); 2. termoplasty: ABS, PC, PMMA PP, PA itp. – można je spawać lub kleić przy użyciu zestawów naprawczych, np. Loctite Teroson czy Akemi.

Niezależnie od tego, który sposób naprawy wybierzesz, warto, abyś trochę wiedział o rodzajach tworzyw. Informacji poszukaj na uszkodzonym elemencie – najczęściej ma ono formę ułożonego ze strzałek trójkąta, oznaczającego możliwość przetworzenia, a w nim lub pod znajduje się skrót nazwy danego tworzywa (ABS, PC, PE, PP, PVC itp.). Jeśli go nie znalazłeś, możesz sam sprawdzić, z jakim polimerem masz do czynienia. Z jednego z przeznaczonych do naprawy elementów zetnij nożem cienki wiór. Już z jego kształtu możesz wyciągnąć pewne wnioski dotyczące materiału.

Suszarka da rade
Oczyść wiór z brudu i resztek lakieru, a następnie go podpal. Obserwuj płomień, wydzielanie się dymu oraz zapach po zgaśnięciu płomienia, po czym, korzystając z tabeli, która znajdziesz w internecie, określ rodzaj tworzywa, z którym masz do czynienia. Jeśli cię to przerosło, od biedy przejdź się do sklepu modelarskiego i poproś sprzedawcę o określenie rodzaju tworzywa. Teraz skompletuj połamane elementy i je wyczyść – najlepiej odtłuść rozpuszczalnikiem i osusz. W przypadku klejenia zamiast opalarki możesz zgarnąć swojej połówce suszarkę do włosów. Z kolei w przypadku spawania bez palnika będzie słabo.

Spawanie polega na łączeniu uplastycznionych krawędzi tworzyw sztucznych za pomocą dodatkowego materiału w postaci pręta spawalniczego. Powinno to odbywać się bez przykładania nacisku na łączone elementy. Największe znaczenie ma oddziaływanie strumieniem gorącego gazu na pręt spawalniczy, czyli na spoiwo. Najczęściej stosowanym nośnikiem ciepła jest sprężone powietrze, pręty spawalnicze (kosztują kilka złociszy albo możesz je wyciąć ze starych owiewek) zaś są wykonywane z tego samego tworzywa, co łączone elementy.

Jeśli naprawiany element jest tylko pęknięty, przeznaczona do spawania szczelinę tak poszerz, aby rowek miał kształt litery V. Ma to na celu uzyskanie większej powierzchni łączenia, co poprawi stabilność spawu, a wiec trwałość połączenia. Gdy kawałek owiewki jest wyłamany, również wyfrezuj rowek w kształcie litery V, a obszar łączenia oczyść z brudu i resztek lakieru. Duże nierówności lub wybrzuszenia w miejscu spawania wyrównaj szlifierka. Jeśli po pierwszym przejściu spoina jest zbyt płaska, nałóż druga warstwę lub uzupełnij braki taśmą z tworzywa sztucznego. Jeśli miejsce spawu jest dokładnie wypełnione, możesz element zawieźć do lakiernika, który zaszpachluje i oszlifuje spoinę, a całość polakieruje.

Efekt końcowy będzie tym lepszy, im większa masz wprawę w posługiwaniu się nagrzewnica, a to przychodzi w miarę kolejnych napraw. Gdy za pierwszym razem coś ci nie wyjdzie, nie przejmuj się.

Na kleju
Podobnie jak w przypadku spawania za pomocą szlifierki, przygotuj miejsce klejenia w kształcie litery V, ale od środka owiewki. To bardzo ważna różnica! Zewnętrzną część elementu sklej taśmą, np. power tape, żeby się szczelina nie rozłaziła. W zależności od użytego zestawu naprawczego pękniecie wypełnisz klejem w proszku lub rozrobionym na gotowo płynnym plastikiem. W przypadku niektórych zestawów materiał wypełniający w przypadku spawania bez palnika będzie musisz połączyć specjalnym dwuskładnikowym klejem.

Po tym zabiegu zostaw element, aż spoina stwardnieje – trwa to od 1 do 5 godzin, ale opalarka czy suszarka przyspiesza ten proces. Plusem tej metody jest spora szansa, ze unikniesz lakierowania całego elementu, a rysę wielkości włosa od zewnętrznej strony możesz zaatakować lakierem w sztyfcie. Jeśli jest ona za duża, nie ma przeproś – zostaje szpachlowanie i lakierowanie.

Plastikowe ABC
Kevlar – produkuje się z niego włókna do m.in. kamizelek kuloodpornych, wojskowych hełmów, a nawet do części pancerza lotniskowców. Przy tej samej masie jest 5-krotnie wytrzymalszy na rozciąganie niż stal.

Carbon – potoczne określenie laminatów z włókien węglowych i kompozytów na bazie tych włókien. Są wykorzystywane w produkcji sportowych owiewek i osłon silników, a także felg i ram motocykli wyczynowych.

ABS – materiał o dużej odporności na zarysowania oraz o dobrych właściwościach izolacyjnych. Jest jednym z niewielu tworzyw sztucznych, które można pokrywać warstwami metalicznymi podczas obróbki galwanicznej. Wykorzystywany m.in. do wyrobu owiewek, zbiorników paliwa, błotników, osłon i chromowanych plastików.

PC (policarbon, poliweglan) – tworzywo o dużej trwałości i twardości. Może być przezroczyste. Podczas obróbki nie kruszy się i nie odpryskuje. Jest tez bardzo sprężyste. PC służy do produkcji np. szyb motocyklowych, osłon zegarów, wizjerów w kaskach.

PP (polipropylen) – jedno z najczęściej stosowanych tworzyw sztucznych. Robi się z niego m.in. elementy deski rozdzielczej, kufry, niektóre obudowy.

PA (poliamid) – charakteryzuje się dużą sztywnością, trwałością, elastycznością oraz odpornością na ścieranie i chemiczną. Wykonuje się z niego m.in. handbary, niektóre obudowy i rozmaite tuleje.

Komentarze

 
 

Wypełnij to pole:

ZOBACZ RÓWNIEŻ Zamknij